Wilde marjolein in pot kweken

Wilde marjolein is een uiterst onderhoudsvriendelijk kruid met een laag waterbehoefte. Water alleen tijdens langdurige droogteperiodes in de zomer, ongeveer eens per twee weken, en dan spaarzaam. Te veel water is schadelijker dan te weinig; de plant is aangepast aan droge, mediterrane omstandigheden en verdraagt droogte uitstekend. Geef bij voorkeur 's ochtends water aan de voet van de plant, niet over het blad, om schimmelziekten te voorkomen. In het najaar en de winter is extra water niet nodig. Bemesten is niet nodig en zelfs af te raden. Wilde marjolein groeit van nature op schrale, kalkhoudende bodems en produceert daar de meest aromatische bladeren. Te veel voedingsstoffen leiden tot slappe, weelderige groei met minder smaak en geur, en maken de plant gevoeliger voor ziekten. Als je grond erg arm is, kun je in het voorjaar een dun laagje compost rond de plant aanbrengen, maar dit is zeker geen vereiste. Wilde marjolein is winterhard tot zone 4a en overleeft Nederlandse winters probleemloos zonder bescherming. Laat de verdroogde stengels in de herfst staan; ze bieden enige bescherming aan de wortelstok en zijn decoratief met rijp. Snoeien doe je pas in het voorjaar. De plant is over het algemeen gezond en weinig vatbaar voor plagen. Af en toe kunnen bladluizen voorkomen op jonge scheuten; spoel ze af met water of laat natuurlijke vijanden zoals lieveheersbeestjes hun werk doen. In te vochtige omstandigheden kan echte meeldauw optreden, herkenbaar aan wit poederachtig beslag op de bladeren. Voorkom dit door goede drainage, voldoende plantafstand en niet over het blad te gieten. Mulchen is niet nodig; wilde marjolein houdt van warmte en een open, droge bodem.